Bos en ‘bos’

vismarkt Valdivia

niet alleen meeuwen en aalschovers azen op een lekker maaltje , maar ook zeeleeuwen!

visvrouw

Water is leven, laat de rivieren vrij (ofwel: geen stuwdammen en geen vervuiling graag)

het begin van ons romantische boottochtje

en toen de genadeloze kaalslag

eucalyptus in het gelid

tsja, en boot zij voer voort

zo zou het moeten zijn

prijsvraag: welke vogel is dit?

je zal dit bord maar voor je raam hebben staan

en tot slot het gewillige avondlicht, dat elk plaatje laat lukken

Lieven,

Ik heb wel eens gehoord of gelezen dat de mens niet zo precies is in het beoordelen van een gewicht op zichzelf, maar wel heel goed kleine verschillen in gewicht opmerkt. Een pak melk optillen en schatten hoe zwaar het is vinden we moeilijk, maar we kunnen heel precies voelen of het ene pak zwaarder of lichter is dan het andere- dus vergelijken gaat ons makkelijker af. Ik waag het deze stelling op te rekken naar het beoordelen in het algemeen. Door hier aan de andere kant van de wereld rond te lopen, krijg ik meer inzicht in de situatie thuis, de Nederlandse situatie.  En dat is vaak leuk, soms niet, maar altijd verrijkend.

Zo was ik gisteren danig aangeslagen na ons toeristische boottripje over de rivieren rond Valdivia. De afgelopen dagen in en rond Pucon waren een weldaad. Zoals de foto’s laten zien hebben we veel rondgelopen in prachtige oerbossen. Behalve het pad heeft de mens er niets veranderd. Het was bos zoals bos moet zijn: eindeloos veel variëteit, na elke stap is de wereld weer totaal anders. Oud, nieuw, dood, levend, groot, klein, alles in een groot chaotisch en afhankelijk samenspel. Omdat we hier min of meer in de dezelfde klimaatzone zitten als in West-Europa, voelt het in die bossen voor mij heel vertrouwd. Ik ben heel blij dat Roan daar zomaar in rondloopt, volkomen in zijn element. Zo heeft het er bij ons ook ooit uitgezien; nu is er alleen in Polen nog een plukje oerbos, geloof ik.

Maar goed, dat weten we allemaal en het is voor ons eigenlijk altijd al zo geweest. Gister dus op die boot kreeg ik echter de klap vol in mijn gezicht. Op de oevers zagen we in het bos grote stukken open grond en naast de eindeloze schakeringen groen opeens een blok eucalyptussen; keurig in het gelid. Hier wordt vandaag gewoon oerbos van onschatbare waarde gekapt en vervangen door houtplantages (die wij in Nederland en Europa dus maar natuur noemen bij gebrek aan beter).

Als we niet de dagen ervoor in die sprookjeswouden waren geweest, was het me waarschijnlijk niet eens opgevallen, want plantages zien eruit als de Ardennen, maar voor mij was het een schok. Ik zag de verschillen luid en duidelijk. Ik zei tegen Janneke ‘Het lijkt wel ramptoerisme’. Hoe konden al mijn mede-passagiers gewoon doorgaan met plezier hebben in dit boottochtje?

(De camera op de lachende mensen in het bootje zoomt uit tot een still en het gironummer verschijnt in rode letters enz….)

Erik